Yoga kriebels

Ik heb met heel mijn ziel en zaligheid het boek Happy Hart geschreven. Heb duizend exemplaren laten drukken, negenhonderd verkocht. En toen ging het leven een andere kant op.

Ik raakte geïnteresseerd in duurzaamheid, ging daarover bloggen op dit platform en kreeg, mede daardoor, een nieuwe baan als duurzaamheidscoördinator. Happy Hart schoof langzaam naar de achtergrond.

En inmiddels zijn we vijf jaar verder.

Ik geef helemaal geen kundaliniyoga meer. En ik mis het.

Ik ben aan het nadenken over ander werk en dan komt ook Happy Hart weer bovendrijven. Krijg ik na jaren van stilte opeens vijf nieuwe abonnees in twee weken tijd. En kom ik opeens yogi’s tegen die zeggen: “ga je weer les geven? Ik doe nu namelijk hele stomme yoga.” Hahahaha. Leuk.

Daardoor krijg ik kriebels en bruist en tintelt het weer om me meer te verbinden met het spirituele pad.

Voor mij zit dat in: je verbonden voelen met bomen, vogels, de natuur. Een open hart. Overview. Rust en aandacht in het nu.

Daarom gun ik mezelf af en toe een retraite. Om dat weer even aan te raken.

Ik ging voor de derde keer in mijn leven op zen retraite, naar de St. Willibrordabdij.

De eerste keer, ongeveer tien jaar geleden had ik waanzinnige ervaringen.

De tweede keer wilde ik alleen maar naar huis.

Deze keer was de retraite een mengeling van zen meditatie en qigong.

De plek is heerlijk. Het leven is rustig en aandachtig.

De telefoon ging weg en uit. De stilte ging in.

Stilte is fijn. Stilte is veilig. Stilte brengt minder oordeel, minder ruis.

Dit was de zentuin die rust en evenwicht symboliseert. Daar heb ik het hele weekend op uitgekeken.

Qi gong vond ik verrassend fijn. Het ziet er zo eenvoudig uit, maar het is intens. Ik had serieus spierpijn.

Weet je wat zen meditatie is? Je zit 25 minuten zo stil mogelijk, je rug recht, starend naar een punt voor je en het enige waar je steeds naar teruggaat is je adem.

Je telt: één…. één…… één…. één……Want alles is één. Alles is verbonden. Alles is samen.

De allerfijnste meditatie had ik buiten. Bij een stromend beekje. In de zon.

Waar ik de glinsterende dauw, het felle geel van paardenbloemen en het paars van hondsdraf zag. Een zwaan die trots en rustig langs gleed. Ruziënde meerkoeten. Het geluid van een tjiftjaf, ganzen in de verte. De geur van hyacinten en gras.

Daar was ik één met alles. Oh ja, dát. Zo fijn!

En ik was moe. Moe van alles wat speelt op werk. Thuisgekomen bleef ik maar doorslapen. Tot stilstand gekomen? Ik weet het niet.

Wat deze retraite me uiteindelijk heeft gebracht: meer stilte in mezelf, minder telefoon en de zekerheid dat kundaliniyoga voor mij de enige echte vorm is waarbij ik het meest mezelf vind.

Dus lieve yogi’s, na de zomervakantie ga ik denk ik wel weer een lesje geven. als iemand een goeie ruimte weet?